U bent hier

Het afwasdingetje

Door: 
Nies Medema, Jonge Sla
20-07-2015
Geplaatst in: 
Foto: 
Nies Medema

In Bos en Lommer (Amsterdam) kwamen maandag 15 juni zo'n 40 buurtbewoners en ambtenaren bij elkaar. De titel van het document dat ze bespraken: Strategie voor communicatie. Dat is opgesteld in het kader van het project Communicatie Lab West (ww.communicatielabwest.nl). Oud-raadslid en buurtbewoner Jasper Etten is initiatiefnemer, samen met Stadsdeel West. Deelnemers leren al doende wat er beter kan. In twee workshops werd er die avond nagedacht over overheid-burger gesprekken. De ene workshop kwam met een heldere lijst met praktische handvatten. In de tweede workshop kwamen we op wat vagere thema's, zoals de relatie en de afwas.

Lokkettengedoe

In de tweede workshop noemden eerste drie sprekers vooral voorbeelden van hun ervaring aan het loket en waar was misgegaan. Over wachttijden en informatie die niet werd gedeeld. Iemand klaagde over enveloppen om overheidsbrieven (die doet het stadsdeel nu niet meer altijd, - op verzoek van een bewonerspanel- maar bij de laatste brief die zij kreeg wel).  

Lokettenverbeteraars

Aan de loketten en de afhandeling van de burgeradministratie wordt al van alles gedaan, vertelde een ambtenaar. Zo is de indeling veranderd en het systeem waarmee mensen worden geholpen. Iemand anders had dat al gemerkt toen zijn vrouw paspoorten ging aanvragen: dat was snel en efficiënt afgehandeld.

Relatie

Heel fijn, maar moesten we het niet hebben over de communicatie? Ik probeerde als gespreksleider een paar keer van onderwerp te veranderen, maar dat viel nog niet mee. Omdat het steeds terugkwam, vroeg ik waarom we het hierover moesten hebben. 'Nou,' zei een van de vrouwen, 'Volgens mij is dit net zoiets als een relatie die niet goed is: de verhouding is verstoord, maar je gaat zeuren over de afwas.'

Aha, en wat was er dan met die verhouding tussen overheid en burger?

'Voor mij is het een rollenspel,' zei een van de buurtburgemeesters. 'We hebben ongelijke posities. Zij hebben meer geld en meer macht. Je kunt niet net doen alsof dat niet zo is.'

Hoe dan wel?

Jeroen van Berkel, bestuurscommissielid van stadsdeel West (zeg maar wethouder) had aan het begin van de avond al gezegd dat participatie niet betekende: 'U vraagt, wij draaien'. Een ambtenaar merkte op dat ze vooral probeerde om de verwachtingen reëel te houden in gesprekken met burgers. 'Ik wil daar eerlijk in zijn,' zei ze.

'Risicomijdend gedrag van ambtenaren,' schamperde een actieve buurtbewoonster. Een ander waardeerde juist die eerlijkheid. 'Dan weet ik waar ik aan toe ben. Ik hoef echt niet altijd mijn zin te krijgen, we weten wel dat jullie als overheid geen Sinterklaas zijn, maar ik wil niet aan het lijntje worden gehouden.'

Verwachtingen

Dat was waar de meesten zich in konden vinden: vooral zo duidelijk mogelijk zijn over wat er wel of niet kon. Zo min mogelijk verborgen agenda's aan beide kanten en dan zo het gesprek aangaan. En de ongelijkheid onderkennen.

Pioniers

Aan het eind van de avond spreken we af dat we met ambtenaren en bewoners het strategisch document over communicatie verfijnen, bewoners en ambtenaren zetten hun kennis in. Een ambtenaar: 'Sommige termen liggen nogal gevoelig bij de overheid. Als je iets anders noemt, kan het opeens veel gemakkelijker zijn om het voor elkaar te krijgen.' De bewoners putten uit hun ervaringen als burger en professional om hun deel te schrijven. Zo helpen we elkaar.

Niet omdat we allemaal al weten hoe het moet, juist omdat we dat samen aan het uitvinden zijn. Zoals projectleider participatie Gürbüs Yabas in zijn gloedvolle betoog aan het eind van de avond benadrukte. 'Want we zijn pioniers, mensen die samen proberen de stad mooier te maken, en dat gaat met vallen en opstaan, maar we weten dat we het willen.'

Nazeurende vraag

Op weg naar huis bleef bij mij de vraag nazeuren hoeveel dat maandenlange traject van adviesbureau Twijnstra Gudde had gekost voor de pionierende ambtenaren. Want eerder die avond vertelden ze dat training voor bewoners er niet inzat als het geld ging kosten. Maar… ze waren wel meteen bereid om bij een volgend trainingstraject meer burgers te betrekken of om hun deskundigheid in te zetten. Dat bood uitzicht op een vruchtbare samenwerking.

En inmiddels zijn op stedelijk niveau diverse overleggen gepland.